شيعيان ديگر هواي نينوا دارد حسين
روي دل با کاروان کربلا دارد حسين
از حريم کعبه جدّش باشگي شست دست
مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسين
ميبرد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظيم
بيش از اينها حرمت کوي منا دارد حسين
پيش رو راه ديار نيستي کافيش نيست
اشگ و آه عالمي هم در قفا دارد حسين
بسگه محملها رود منزل بمنزل با شتاب
کس نميداند عروسي يا عزا دارد حسين
رخت و ديباج حرم چون گل بتاراجش برند
تا بجائي که کفن از بوريا دارد حسين
بردن اهل حرم دستور بود و سرّ غيب
ورنه اين بي حرمتيها کي روا دارد حسين
سروران، پروانگان شمع رخسارش ولي
چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسين
سر بقاچ زين نهاده، راه پيماي عراق
مينمايد خود که عهدي با خدا دارد حسين
او وفاي عهد را با سر کند سوداولي
خون بدل از کوفيان بيوفا دارد حسين
دشمنانش بي امان و دوستانش بيوفا
با کدامين سرکند، مشکل دو تا دارد حسين
سيرت آل علي با سرنوشت کربلاست
هر زمان از ما، يکي صورت نما دارد حسين
آب خود با دشمنان تشنه تقسيم ميکند
عزت و آزادگي بين تا کجا دارد حسين
دشمنش هم آب مي بندد بروي اهل بيت
داوري بين با چه قومي بيحيا دارد حسين
بعد از اينش صحنه ها و پرده ها اشکست و خون
دل تماشا کن چه رنگين سينما دارد حسين
ساز عشق است و بدل هر زخم پيکان زخمه ئي
گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسين
دست آخر کز همه بيگانه شد ديدم هنوز
با دم خنجر نگاهي آشنا دارد حسين
شمر گويد گوش کردم تا چه خواهد از خدا
جاي نفرين هم بلب ديدم دعا دارد حسين
اشگ خونين گو بيا بنشين بچشم «شهريار»
کاندرين گوشه عزائي بي ريا دارد حسين